در ایین نامه تاسیس بیمارستانهای کشور ٬ دو نوع بیمارستان بیشتر تعریف نشده است : بیمارستان عمومی و بیمارستان تخصصی . بیمارستان عمومی بیمارستانی است که حداقل دارای چهار بخش داخلی - جراحی - کودکان - زنان - بوده و یقینآ ۱۰ تخت بیمارستانی بین چهار بخش قابل تقسیم نخواهد بود . ازطرفی اگر این نوع بیمارستانها عمومی نبوده و تخصصی عنوان گردند ٬ نیز ٬ بغیر از بیمارستانهای تخصصی روانپزشکی و پوست ٬ که تعاریف خاص خود را داشته و به بخشهای متفاوت کمتری نیاز دارند ٬ بیمارستان تک تخصصی انهم  ۱۰ تخته  ٬ حتی اگر برای امار  بیمار دهی جامعه ای در حد یک شهر کوچک قابل طرح هم باشد  ٬ از نظرتامین پزشکان متخصص و سایر پرسنل  تخصصی و نگهداری تجهیزات پیچیدهء مورد نیاز  ٬ دایمآ دچار مشگل خواهد بود .

این کار شبیه مثالی است که با فقط  ۱۰  اصله درخت هرچقدر تنومند ٬ قصد احداث یک پارک  با وسایل گرانقیمت تفریحی را داشته باشند ٬ اگر گفته شود این پارک محله ای است بدتر خواهد بود چون وسایل گرانقیمت تفریحی اصولا برای فضای سبز  یک محله طراحی نشده اند .هر فضای سبزی یک استعداد و یک ظرفیت خاص  برای وسایل گرانقیمت منصوبی را دارد .   

بیمارستان یک سیستم و پکیج جاری و زنده و کاملا فنی و پیچیده است که  چه در مرحلهء طراحی و چه در ادامهء بهره برداری  ان  ٬ دهها  ایتم  اجتماعی و پزشکی و اقتصادی و انسانی و جنبه های مختلف علوم مهندسی بایستی مد نظر قرار گیرد . ابعاد مختلف سیستم بیمارستانی  : از پزشک و تجهیزات پزشکی گرفته ٬ تا واحد های مختلف تخصصی نظیر اطاق عمل و پاراکلینیک ها  ٬ و همچنین ابعاد غیر فیزیکی نظیر اقتصاد درمان - بیماریهای بومی منطقه - فرهنگ عامهء و توانمندی اقتصادی جامعهء تحت پوشش - سیستم های نظارتی بیمارستانی کشور - واز همه مهمتر نیروی انسانی مورد نیاز در بحث درمان و . . . هر کدام با فرایندی خاص ٬ در اثر گذاری یک بیمارستان سهیم هستند . 

در اقتصاد هزار توی و پیچیدهء درمان ٬ معضل نیروی انسانی و تجهیزات پزشکی و جوابگویی به هزینه های این دو ایتم  (که امروزه بدون وجود انها بیمارستان مفهومی ندارد )  ودر شرایطی که حتی بدون حضور بیمار نیز این دو هزینه وجود دارد ٬ ودر حالی که برای بخشهای ۳۲ تختی نیز با توجه به ضریب اشغال تخت ٬ ادامه کار بخش ها اقتصادی نیست ٬  چگونه شیفت های ۲۴ ساعته بیمارستانی و اورژانس برای فقط  ۱۰ تخت بکارگیری خواهد شد ؟ اگراز نیاز به پرسنل پاراکلینیکی - دفتری - درمانگاهی - تجهیزات پزشکی - تاسیساتی - مالی - حدماتی و . . صرف نظر هم کرده باشیم ؟ و این گونه امور را در اینگونه بیمارستانها بدون متولی در نظر بگیریم ! و وجود کمیته های بیمارستانی را فاکتور بگیریم  !  و یا لندری و سی اس ار  . . .  را کوچک کنیم و . . . 

 در انصورت این بیمارستان را چگونه ارزشیابی خواهیم کرد ؟ و درجهء خدمات بیمارستانی انرا در حالی که از اساس بیش از ۴۰٪  امتیاز های لازم را ندارد ٬ چگونه محاسبه خواهیم کرد ؟ 

همهء سوالات بالا فقط یک جواب خواهد داشت که : سخن گفتن از یک بیمارستان  ۱۰ تختخوابی  یک توهم بیش نیست و این مرکز درمانی هرگز حتی از بنمایش گذاشتن ادای یک بیمارستان نیز عاجز خواهد بود . بزودی مردم بعد از چند مراجعه به این مرکز درمانی خواهند فهمید که یک درمانگاه سرم تراپی ویا حداکثر یک مرکز جراحی محدود ناقص را ٬  بنام یک بیمارستان به ایشان قالب کرده اند و در انصورت بیش از همه این واژهء بیمارستان است که با عملکرد غلط ما  ٬ مثل بعضی واژه های خوب  دیگر  ٬  معنی اصلی خود را نزد مردم از دست داده است .

با اظهار تاسف و با امید به پی گیری مسئولین برای تصحیح این گونه اخبار و رعایت استفاده از واژگان درست ٬ یکبار دیگر این خبر را مطالعه فرمایید :